
Choć pojęcia hipnoza i hipnoterapia bywają używane zamiennie, w rzeczywistości nie oznaczają tego samego. Różnica między nimi jest fundamentalna i dotyczy zarówno celu, kontekstu, jak i odpowiedzialności osoby, która z nich korzysta. Zrozumienie tej różnicy pozwala nie tylko rozwiać wiele mitów, ale też świadomie zdecydować, czy i w jakim zakresie hipnoza może być pomocna w procesie terapeutycznym lub rozwojowym.
Hipnoza to naturalny stan umysłu, w którym dochodzi do zawężenia uwagi i zwiększonej koncentracji na wybranych bodźcach, przy jednoczesnym ograniczeniu znaczenia bodźców peryferyjnych. W tym stanie rośnie podatność na sugestie, a umysł łatwiej kieruje się do wewnątrz, koncentrując się na obrazach, emocjach i odczuciach.
Co istotne, hipnoza nie jest czymś obcym ani sztucznym. Każdy człowiek wielokrotnie doświadcza jej spontanicznie w ciągu życia. Dzieje się tak:
U dzieci do około 6. roku życia stan hipnotyczny jest wręcz dominującym sposobem funkcjonowania umysłu. To właśnie dlatego dzieci uczą się tak szybko, tworzą rozbudowane światy wyobraźni i reagują emocjonalnie z dużą intensywnością. Wraz z wiekiem umysł coraz silniej zakotwicza się w logice i analizie, ale hipnoza nie znika, tylko zmienia się jedynie częstotliwość i sposób jej doświadczania.
Hipnoza sama w sobie nie jest terapią. Jest stanem świadomości i neutralnym narzędziem, które może być wykorzystane na wiele sposobów.
Hipnoterapia to celowe i profesjonalne wykorzystanie stanu hipnozy w procesie terapeutycznym. Oznacza to, że hipnoza staje się środkiem, a nie celem samym w sobie.
W hipnoterapii:
Hipnoterapia umożliwia dostęp do głębszych warstw umysłu niż te, które są zwykle dostępne w codziennym stanie czuwania. Dzięki temu możliwa staje się praca z:
W praktyce hipnoterapia może przybierać różne formy: od pracy z sugestią, przez obrazy mentalne i metafory, aż po eksplorację doświadczeń z przeszłości – zawsze jednak w bezpiecznym, kontrolowanym i etycznym kontekście terapeutycznym.
Najprościej ujmując:
Hipnoza to stan umysłu. Hipnoterapia to proces terapeutyczny wykorzystujący ten stan.
Hipnoza:
Hipnoterapia:
To dokładnie taka różnica, jak między relaksem a psychoterapią opartą na relaksacji – podobny mechanizm, zupełnie inny kontekst i odpowiedzialność.
Hipnoza terapeutyczna nie ma nic wspólnego z pokazami scenicznymi czy medialnymi uproszczeniami. W terapii:
Hipnoza terapeutyczna opiera się na współpracy, a nie dominacji. Sugestie sprzeczne z wewnętrznymi przekonaniami są automatycznie odrzucane przez umysł. Z tego powodu hipnoterapia jest uznawana za metodę bezpieczną pod warunkiem, że prowadzona jest przez odpowiednio przygotowanego specjalistę.
Hipnoterapia kliniczna to forma pracy, która znajduje zastosowanie w leczeniu oraz wspieraniu osób zmagających się z realnymi trudnościami psychicznymi i psychosomatycznymi. Wykorzystywana jest m.in. w przypadku:
Sesja hipnoterapii trwa zazwyczaj około 60 minut i obejmuje:
Pierwsza wizyta ma często charakter diagnostyczny i nie zawsze kończy się hipnozą – decyzja ta zależy od gotowości pacjenta oraz złożoności problemu.
Hipnoterapia jest odpowiednia zarówno dla osób:
Może wspierać:
Hipnoza i hipnoterapia nie są tym samym, choć jedno bez drugiego nie mogłoby istnieć. Hipnoza to naturalny stan umysłu, który każdy z nas zna z codziennego życia. Hipnoterapia natomiast to świadome, profesjonalne wykorzystanie tego stanu w celach terapeutycznych i rozwojowych.
Zrozumienie tej różnicy pozwala spojrzeć na hipnozę bez mitów i sensacji – jako na narzędzie oparte na neurobiologii, psychologii i relacji terapeutycznej. Właściwie stosowana hipnoterapia kliniczna nie obiecuje cudów, ale oferuje coś znacznie cenniejszego: realną możliwość zmiany u źródła.